Charley Toorop, de schilderes van het zwijgen
Viool of schilderen
Een uitlaatklep in deze weinig vrolijke tijd had de muziek kunnen zijn.
Charley was muzikaal begaafd en had een bijzonder mooie stem. Vanaf haar
zevende jaar kreeg ze vioollessen. Ze bleek een uitstekende leerling. Het
echtpaar Toorop voorzag al een muzikale carrière voor hun kind. De moeder
werd een drijvende, dwingende kracht achter de muziekstudie. De verhuizing
naar Parijs was in feite ook bedoeld om betere vioollessen te kunnen krijgen.
Later in 1904 toen het gezin weer bij elkaar woonde bleek de boog te strak
gespannen: Charley werd ziek en had een lange rustperiode nodig. De viool-
studie pakte ze niet meer op. Wel had ze nog enige tijd zang- en
compositielessen.
Jan Toorop kende veel kunstenaars, ook musici en schrijvers. Charley ging
vaak met hem mee als hij Diepenbrock bezocht. Als symbolistisch schilder had
Jan Toorop grote waardering voor de muziek die als kunstvorm zoveel dichter
bij de oerbron stond dan de schilderkunst. Uiteindelijk koos Charley toch
niet voor de muziek als middel om zich kunstzinnig uit te drukken. Ze raakte
ingesponnen in het rommelige afwisselende kunstenaarsleven van haar vader. De
lange reizen met haar ouders naar Zwitserland, Italië en Duitsland hadden een
normaal schoolleven onmogelijk gemaakt, maar stelden daarvoor in de plaats
een rijke talenkennis en een Europese blik. Haar vader zag in haar het
sublieme van het kind en beeldde haar af in ragfijne tekeningen. 'En Charley,
die alles hoorde en zag, die voelde getekend te worden en onderworpen te
worden aan een mooie verbeelding, moest beantwoorden aan het beeld, dat in de
vader ontstond. ... Haar beeltenis behoorde tot die zinnelijk-extatische
bloei in de art-nouveau periode, zo teer, zo vol mogelijkheden van geluk en
tegelijk zo onbegrijpelijk dicht aan de rand van sombere harde tijden. ( A.M.
Hammacher, Charley Toorop, leven en werk.) Met haar vader op stap in Parijs,
of later tijdens de zomermaanden op Walcheren begon ze zelf te schilderen.
>
|